Skąd wiedziałaś o mieszkaniu w Gangnam?
O czym ty mówisz?
Chyba nie mówiłam nic na ten temat.
Ktoś nas sprawdzał,
ale nareszcie wiem kto.
Kto taki?
Mój syn mnie kiedyś zapytał, czy mamy mieszkanie w Gangnam.
Wcześniej nie interesowały go nasze nieruchomości.
Nie rozmawiamy o tym, bo nigdy o to nie pyta.
Ależ ona jest sprytna. Nie jest naiwną bogatą paniusią.
Zaczął mnie dopytywać po spotkaniu z tobą.
Pytałaś go o to, prawda?
Wybacz, ale nie nadążam.
Wiem, że jesteś bystra i potrafisz czytać między wierszami.
Znam cię.
Masz głowę na karku.
Podziwiam twoją szczerość i odwagę, więc nie zachowuj się tak.
Według mnie, to ty jesteś bystra.
Nie jesteś bogatą gospodynią, tylko istnym Sherlockiem Holmesem.
Tylko nie to. Nie dam się złapać na pochlebstwa.
W codziennym życiu należy przestrzegać zasad moralnych.
Bez względu na trudności, pewnych rzeczy nie wolno nam robić.
W trakcie przygotowań do ślubu
byłam zachwycona twoją szczerością, dynamiką i bezpośredniością.
Twój urok nie uszedł mojej uwadze.
Ale w jednej chwili czar prysł.
Zakładam, że twoja niespożyta energia
sprawiła, że zrobiłaś coś, czego nie powinnaś robić.
Nie możesz temu zaprzeczyć.
Jeśli będziesz się zapierać, nigdy ci nie wybaczę.
Nie jestem aż taka głupia.
Nadal nie wiem, o czym mówisz...
Dowiedziałam się paru rzeczy o tobie.
Nie powinnaś mnie traktować jak wywłoki.
Na twoim miejscu starałabym się okazać zrozumienie.
Nigdy cię nie oszukano?
Nigdy nie zwątpiłaś w kogoś, kogo znasz.
Nie naciągnął cię ktoś, komu całkowicie ufałaś.
Ja wiem, co to znaczy.
Utrata zaufania to druzgocąca strata.
Niektórzy mają wszystko. Dobre auta, domy i wielkie pieniądze.
Ale to pozerzy. Spotkałaś takich ludzi?
Dlatego nie ufam nikomu, kto jest bogaty.
Mówisz między wierszami, że chcesz mieć bogatych krewnych.
Lepiej być bogatym czy biednym?
Wszyscy chcą być bogaci. Każdy, kto twierdzi inaczej, kłamie.
Mogłabym się z tym spierać, ale niczym jej nie zaskoczę.
Będę z tobą szczera.
Być może uznasz, że to niegrzeczne,
ale ty pierwsza zaczęłaś. Teraz moja kolej.
Jeśli masz coś do powiedzenia, wal śmiało.
W trakcie przygotowań do ślubu, frustrowała mnie nasza relacja.
Jeonghun o tym mówił.
Urodziłaś się w bogatej rodzinie i znalazłaś cudownego męża.
Ale nie zwracasz uwagi na innych.
Wiem, że jesteś wyrafinowana, ale...
Myślisz tylko o sobie.
Często słyszę, że za bardzo o wszystkich się troszczę.
Wątpię.
Próbowałaś mi wytknąć to, że zapuściłam wici.
Nie popisałaś się w tym względzie.
Przecież to prawda. Jak miałam to ująć?
Jeśli ktoś roztropny zauważy czyjś błąd,
będzie starał się zrozumieć tę osobę, a nie ją obwiniać.
Przecież sama krytykowałaś ostatnio moją rodzinę.
Mówiłaś to w wyrafinowany sposób,
ale dawałaś do zrozumienia, że tacy krewni przyniosą ci wstyd.
To nieporozumienie.
Szanowane osoby nie traktują innych z góry.
Nigdy tego nie robiłam.
Ale należy wybierać partnera z tej samej klasy społecznej.
O to mi ostatnio chodziło.
Ta rozmowa nie ma sensu, bo nasz styl życia jest tak różny.
Nie da się zmienić naszych wartości.
Powinniśmy odwołać ten ślub.
Za bardzo się różnimy.
To nieistotne. Przecież to nie my będziemy razem żyć!
Rozmowa z tobą to strata czasu.
Właśnie to się nazywa bezczelność.
Myślałam, że przynajmniej mnie przeprosisz.
Proszę, porozmawiaj z córką.
Jeśli jej nie powstrzymasz, będzie tylko cierpieć.
Wiem, że masz w sobie sporo pychy, więc załatw to jak należy.
To absurd.
Dla mojego dziecka schowam dumę do kieszeni.
Zresztą już dawno pozbyłam się pychy.
ODCINEK 18
Nie waż się skrzywdzić mojej córki!
- Zupa gotowa? - Chyba tak.
Przygotuję przystawki.
Kup je, jeśli jesteś zajęta.
Są miejsca, gdzie nie stosują glutaminianu sodu.
Nie mam czasu na szukanie.
Jasne. Skołuję je później.
Musisz się zadowolić tym, co jest.
Byłoby świetnie.
Nie mówiłam ci... Ktoś poprosił mnie o rękę.
Serio? Gijung?
- Niesamowite. - Ale się nie zgodzę.
To się nieczęsto zdarza. Przecież bardzo chciałaś wyjść za mąż.
Było mi miło, gdy się oświadczył.
Chyba nareszcie naprawdę się przyjaźnimy.
Czyli tak musiałaś się czuć.
Cieszysz się, że ci się oświadczył.
Zepsuję nastrój jeśli powiem, co szykuje mama Jeonghuna.
Trudno się zwierzać komuś, kto jest w dobrym nastroju.
Teraz wiem, jak się czułaś.
Rzeczywiście czułam się samotna, gdy byłam z tobą.
Przepraszam. Wiesz co?
Nawet gdy się pogodziłyśmy, często się waham, czy tu przyjść.
Czuję, że jesteśmy daleko.
Bałam się z tobą rozmawiać. Może powiesz, że jestem emocjonalnym wrakiem.
Ja też czuję dystans między nami. Dziwne uczucie.
Ale ulżyło mi, że odczuwasz to podobnie.
Nie ja jedna jestem dziwna.
- Kłótnie bywają konstruktywne. - Dlaczego?
- Dzięki temu lepiej cię znam. - Ja ciebie też.
- Jeśli skończyłaś, ja dokończę. - Nie ma mowy.
To moje.
Co tu robisz?
Umówiłem się z Hyeyun na obiad. Jeszcze nie przyszła.
Pewnie jest w drodze razem z Dongbi.
- Często tu przychodzi. - Pewnie, to moja dziewczyna.
- Nie spotykaliście się już wcześniej? - Teraz to co innego.
Nawet ty się zmieniłeś.
- Chyba nie. - Ależ tak.
Możemy wziąć ślub w tym lokalu?
Według mnie to najlepsze miejsce.
Dlaczego?
Nie ma nic innego. Poza tym to jest dostępne za darmo.
A kto to powiedział?
Żartowałem. Jasne, że tak.
Jesteś mistrzem smutnych min.
Co za kobieta. Wstydu nie ma.
Zapuściła wici.
I nawet słowa przeprosin.
Muszę o tym szybko powiedzieć mężowi.
- Skarbie, jesteś z pacjentem? - Tak, mów szybko, o co chodzi.
Dokonałam dziś odkrycia, którym chciałam się z tobą podzielić.
Nawet ty zniechęcisz się do Hyeyun, gdy ci to powiem.
Wróć do domu jak najszybciej.
Jeonghun: Mama Hyeyun nas szpieguje.
Jeonghun zmieni zdanie, gdy to przeczyta.
Sporo się spóźniają.
Wiem. Niedługo muszę lecieć do biura.
To pewnie Hyeyun.
Mama: Mama Hyeyun nas szpieguje.
To chyba nie Hyeyun. Właśnie przyszły.
- Nic ci nie jest? - To boli.
Co ona wyprawia?
- Jesteś nieostrożna. - Wiem.
- Czemu się spóźniłyście? - Czekałyśmy na autobus.
Powinnaś kupić auto. W końcu jesteś panią prezes.
A zapłacisz za paliwo?
Dlaczego ja? Sama zapłać.
Nie odzywaj się, chyba że kupisz mi wóz.
Dajcie nam coś do jedzenia.
Co tam jesz?
To Jeonghuna. Musimy coś zamówić.
- Nie jadłyście? - Jadłyśmy brunch.
Miskę makaronu. Jej lodówka świeci pustkami.
Nie będziecie wydajnie pracować.
Jedzenie to podstawa, a wy je zaniedbujecie.
Widzisz? Zmieniłeś się. Zacząłeś gderać!
Ale to gderanie płynie prosto z serca.
Przestańcie się ze mnie nabijać.
Gijung zgodził się wyprawić ślub.
- Czyli został nam tylko dom. - Tak.
- Jaki płacicie czynsz? - 550 $ i 10 000 $ kaucji.
Wydajecie za dużo na mieszkanie.
Na jakim świecie ty żyjesz?
Moje mieszkanie to studio, więc jest relatywnie tańsze.
Dla nowożeńców lepszy będzie apartament.
Albo poszukajcie willi.
- Wolę leasing niż wynajem. - Ja też.
Mam trochę pożyczonych pieniędzy.
Może moja firma oferuje pożyczki.
Nie musimy mieszkać w Seulu. Przedmieścia też są dobre.
W Seulu są wysokie czynsze.
Dobijają mnie takie praktyczne rozmowy.
- A co ci się w niej nie podoba? - Właśnie.
- Kiedy się pobierzemy? - Pierwsza data jest za blisko?
Tak, przenieśmy to o miesiąc później.
Jesteś zbyt zajęty. Ja mam wolne, więc poszukam domu.
Powiedzmy dziś twojej matce, że znów jesteśmy razem.
Dobrze.
Wszystko idzie tak gładko.
Już nic nie stoi nam na drodze.
Może zamówię ci coś do jedzenia?
Oni mnie męczą.
- Dlaczego? - Rozmawiają o samych konkretach.
Mam własne problemy. Nie chcę ich wysłuchiwać.
I co?
Potrzebuję miłości.
Podzielisz się?
Postójmy tak przez minutę.
To boli. Chwalisz się swoim wzrostem?
- Minuta już minęła. - Nie, została jeszcze minuta.
Proszę, porozmawiaj z córką.
Jeśli jej nie powstrzymasz, będzie tylko cierpieć.
Bywałam w gorszych sytuacjach.
Ja się nigdy nie poddaję.
Ale tu chodzi o Hyeyun, a nie o mnie.
Nie czas na łzy.
Nie pozwolę, by rozpadło się to, co zbudowałam.
Dokąd idziemy?
- Idziemy się bawić. - Zgadza się.
Nie tylko z rodzicami, ale też z nauczycielem.
Dobrze.
- Jesteście gotowi? - Tak.
To chodźmy.
Gdzie jesteśmy?
W sądzie rodzinnym.
A co to takiego?
Mama mówiła ci o rozwodzie?
O mieszkaniu osobno?
Tak.
Ci ludzie pomogą nam się rozstać.
Potrzeba pomocy, żeby mieszkać razem? Co to za pomoc?
Odpowiem ci, gdy wrócimy do domu.
Nie możemy się spóźnić na spotkanie. Chodźmy.
Właśnie tak.
Mam ci pomóc?
Tak.
Mam też zielony.
- Chcesz? - Tak.
- Świetnie. - A może niebieski?
I...
Możesz narysować swoją rodzinę?
Wiesz, co to rodzina?
Mama, tata, ciocia, babcia.
Mieszkasz teraz z babcią?
Ona wraca wieczorem i rano idzie do pracy.
Rozumiem.
Narysujesz swoją rodzinę i opowiesz mi, kto jest kim?
Zaczęłaś tutaj przychodzić.
Musiałam porozmawiać z Dongbi, więc spałam u niej.
Wiem wszystko. Nie próbuj niczego ukrywać.
- Czego? - Rozmawiałam z mamą Jeonghuna.
Spotkałyśmy się dwa dni pod rząd. Wiesz, co mi powiedziała?
Pewnie tobie powiedziała to samo.
Nie martw się o nią. To nie jej małżeństwo.
Uważa, że w trakcie przygotowań do ślubu byłam zuchwała.
- Bo odeszłaś? - Tak.
Mówiłam im, że rozstałam się z ich synem, więc to oczywiste, że jest zła.
Okazujesz jej zrozumienie, a nie masz go dla matki?
Wiesz, co mi powiedziała?
Nie chcę wiedzieć.
Za bardzo by mnie to bolało. Nic nie chcę wiedzieć.
Dobrze. Jestem wściekła, więc nie będę do tego wracać.
A co powiedział Jeonghun? Ma jakiś plan?
Nasz związek okrzepł, więc zamierzamy się pobrać.
- Kiedy? - Za cztery tygodnie?
A w jakim miejscu?
W restauracji, w której ciocia urządzała przyjęcie.
A co z mieszkaniem?
Poszukamy czegoś do wynajęcia.
Łatwo ci mówić.
Za kilka lat będziesz tego żałować.
Hyejin mówiła to samo.
Jestem emocjonalnie uległa, bo wychowywałaś mnie pod kloszem.
Byłam zazdrosna o rodziców Jeonghuna.
Ale to już przeszłość.
Starałam się nie popełnić tych samych błędów, co ty.
To było trudne, bo córki wdają się w matki.
Ale wiesz co? Chcę być taka jak ty.
Nie, musisz mieć lepsze życie.
Moja mama jest pewna siebie, więc nie ustąpię.
Dostanę to, czego chcę z niczego nie zrezygnuję.
Jeśli trzeba, będę o to walczyć.
Miłość nie jest panaceum na wszystko. Jeonghun jest w innej sytuacji.
Pan Ha nie zgodzi się z tą kobietą, prawda?
To dobrze.
Jeśli będzie się tak zachowywać, wszyscy ją opuszczą.
Wiem, że próbujesz coś wymyślić. Co ci chodzi po głowie?
Właśnie. Czemu wcześniej o tym nie pomyślałam?
O czym?
Niech pani Ha stanie się outsiderką.
Dobrze.
Gdzie jest twój tata?
Tutaj.
A mama?
To pewnie ty, Taewon. Co tu robisz?
Patrzę jak rodzice się kłócą.
Pospiesz się. Co tak długo?
Zaczekaj, już idę.
Szykujesz się tak długo, jak kobieta.
Musiałem wrócić po telefon.
Chwileczkę, muszę się wykąpać.
Nie mogłeś tego wcześniej zrobić?
Jedziemy tylko we dwójkę, więc skąd ten pośpiech?
Wiem, ale nie mogę się doczekać.
W porządku, zaczekaj chwilę.
Zaczęłam jeździć z powodu tego dźwięku.
Śpijmy dziś poza domem!
Jestem taki szczęśliwy.
- Szybcy i wściekli! - Szybcy i wściekli!
- Zdejmę ci płaszcz. - Sam to zrobię.
Musisz być zmęczony.
Nie jestem zmęczony.
- Wiedziałeś, że się kłócimy? - Tak.
- Od kiedy? - Od początku.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Wiedziałem, że będziesz płakać.
Nawet to wiedziałeś?
Tak.
Mój syn wszystko wiedział.
Tak mi przykro.
Naprawdę.
Dlaczego tata na rysunku był taki duży?
Nie wiem. Moja ręka tak go narysowała.
- Gdy byliśmy w sądzie... - Tak.
Zapytałeś jaką pomoc możemy dostać.
Tak.
Powiedziałam ci, że rozwód oznacza,
że będziemy mieszkać osobno.
Żeby dostać rozwód,
musimy się spotkać z ludźmi w sądzie i opowiedzieć im o naszym rozwodzie.
Dlaczego?
Bo gdy bierzemy ślub, też musimy o tym powiedzieć.
Ślubu i rozwodu nie bierze się samemu.
Musimy o tym powiedzieć ludziom.
Rozumiem.
Mama i tata...
rozmawiali codziennie.
Jak rozwieść się w przyjaźni.
Rozmawialiśmy o tym.
Wszyscy razem nadal tworzymy rodzinę,
nawet jeśli się rozwiedziemy.
Ale rozwód jest smutny.
To nie jest nic dobrego, bo ciągle płaczę.
Co to jest sąd rodzinny?
Mówię ci to, bo najwyraźniej
nie wiesz, czego chcesz.
Chcesz być ze swoją żoną.
Gdzie byłaś?
- Wychodzisz gdzieś? - Muszę wracać do domu.
Jadłeś obiad? Przyniosłam go dla ciebie.
- Mówiłem, że idę do domu. - Pójdziesz, jak zjesz.
Miałaś się tu nie pokazywać.
Chciałeś jeść domowe posiłki.
Nie musisz dla mnie gotować.
- Ale ja chcę to robić. - Nie znoszę podłego żarcia.
Moje będzie przepyszne.
Czyś ty upadła na głowę?
Zapakowałaś smażony ryż? Będzie za suchy, żeby go jeść.
To dobrze, bo nie potrzeba przystawek.
Dobre, co?
Może być.
Zapamiętaj ten smak. Następnym razem będzie jeszcze lepsze.
Pyszne, prawda?
Chyba ci dogodziłam.
Czemu tak ci zależało na spotkaniu?
Jesteśmy na siebie skazani.
Pamiętaj, że ci ustąpiłem.
- Tak bardzo ci się podoba? - Szaleję za nią.
Masz szczęście, że ją spotkałeś.
Ona odwzajemnia to uczucie? Moim zdaniem, zachowywała się dziwnie.
- Możesz powiedzieć coś więcej? - Ciągle się odszczekiwała.
Nikt inny nie ma odwagi tego robić.
Spodobała mi się, bo nie była mną onieśmielona.
Była bardzo pewna siebie.
Ma poczucie własnej wartości?
Rzuciłeś ją po pięciu latach.
I wróciłeś do niej, gdy odwołano twój ślub z inną kobietą.
Była popychadłem. To mi się w niej podobało.
Lubiłem ją, bo była miła.
Nie chcę, żeby była na każde moje skinienie.
Jak to?
Chcę ją poślubić.
Możesz się z nią spotykać.
Spotykaliśmy się pięć lat. Czas, żebyśmy wzięli ślub.
- Czy ona się zgodziła? - Nie.
Jak śmie ci odmawiać!
Gdy oświadcza jej się taki mężczyzna jak ty.
Weźmiemy ślub, nawet wbrew twej woli.
Twój tata może być przeciwny, ale ja nie mam zastrzeżeń.
Kiedyś chciałam wyjść za miłość mojego życia.
W końcu wyszłam za mąż za twojego ojca, ale...
Zawsze chciałam spotkać bratnią duszę.
Jeszcze nie jest za późno.
Za bardzo przywykłam do takiego życia. Nie umiem żyć inaczej.
Rób, jak uważasz.
Bądźcie razem, pobierzcie się.
Jestem twoją matką. Czemu miałabym ci źle życzyć?
Nie zależy mi na tym.
Chciałbym, żebyś zawsze taka była.
Obawiam się, że jutro możesz zmienić zdanie.
Matka Hyeyun robiła wywiad na temat naszej rodziny.
- Co takiego? - Sprawdzała nasze finanse.
Jesteś w szoku, prawda? Ja też nie mogłam w to uwierzyć.
- To lekka przesada. - Słucham?
To, jak traktujesz panią Jeong.
Wiem, że jej nie znosisz, ale nie możesz jej tak piętnować.
Nic takiego nie zrobiłam.
To jak się tego dowiedziałaś? Pani Jeong sama się do tego przyznała?
Nie, zgrywała niewiniątko.
Zapytałaś ją o to?
Oczywiście.
Powinna wiedzieć, że w ten sposób nic nie wskóra.
Jak się dowiedziałaś, że zrobiła wywiad?
Nasz broker zapytał, czy wystawiliśmy mieszkanie na sprzedaż.
Podobno przyszła jakaś kobieta i chciała je obejrzeć.
Dlatego przypuszczasz, że robiła rozeznanie?
Pytała mnie wcześniej, czy mam mieszkanie w Gangnam.
Czy obiad już gotowy?
- Słucham? - Wezmę prysznic.
Skarbie!
Uważam, że zatraciłaś swoje wspaniałe cechy.
Jakie cechy?
Niewinność małej dziewczynki i chęć niesienia pomocy.
Jak mogłaś ją posądzić o coś takiego? Po co miałaby to robić?
Ona chce wydać córkę za mąż dla pieniędzy.
Wiesz już, że nie jesteśmy bogaci.
Przekazaliśmy wszystko na cele dobroczynne. Hyeyun też o tym wie.
Gdyby liczyły się tylko pieniądze, nie zależałoby jej na tym małżeństwie.
Zastanawiam się, czy będziesz mogła żyć na wsi.
Powiedziałem Jeonghunowi, że jestem po twojej stronie,
ale mam nadzieję, że się uspokoisz.
Byłem w szoku widząc, jak traktujesz Hyeyun.
Nie bądź zaborcza w kwestii naszego syna.
Traktuj naszą przyszłą synową z szacunkiem, albo tego pożałujesz.
Ona nigdy nie będzie moją synową!
Wolałabym wyrzec się Jeonghuna.
- Co tu robisz? Jest zimno. - Czekałam na ciebie.
- Dobrze, że znów jesteśmy razem. - Tak.
Nasze mamy umówiły się na spotkanie.
- Wiem. - Mówiła ci już?
Mama jest wściekła, że twoja mama zrobiła wywiad.
Wywiad?
Mam gdzieś, czy to zrobiła. Trochę ją znam.
Spodziewałem się tego.
- Czemu mi nie powiedziałeś? - Myślałem, że to nic takiego.
W końcu nikomu nie dzieje się krzywda.
Twoja mama upewniała się, czy córka spotkała porządnego mężczyznę.
Dziękuję.
Wejdziemy do środka? Zmierzmy się z tym.
Dobrze.
- Dobry wieczór, mamo. - Dobry wieczór.
Pozwolisz, że się ukłonię.
Chyba przyszedłeś coś oznajmić. Mów śmiało.
Wybacz, że przysporzyłem ci zmartwień.
Razem z Hyeyun postanowiliśmy wziąć ślub.
Spotkałam dziś panią Ha. Była wściekła.
Szanujemy was, ale byliśmy zdani na waszą łaskę.
Nie chcę znów popełniać tego błędu.
Bardzo dobrze, ale czy zdołasz uniezależnić się od nas finansowo?
Dasz radę opłacić czynsz?
- Znajdziemy niedrogi kąt. - Nie martw się, mamo.
Przemyślałam to. Jeśli was nie stać, możecie mieszkać u mnie.
Słucham?
Deullae się wyniosła, więc jest jej pokój albo Hyeyun.
Miejsca jest dość.
Ważne, żebyście nie narobili długów.
Trochę zaoszczędzicie, a potem się wyniesiecie.
Muszę to przemyśleć.
Już wam mówiłam. Od myślenia tylko boli głowa.
Zgadza się.
Nie obawiajcie się mieszkania ze mną.
Rano wychodzę do pracy i wracam późnym wieczorem.
Poza tym trochę mnie znacie.
Nie jestem dokuczliwa. Może czasem trochę się wymądrzam.
- Zjesz z nami kolację? - Pewnie.
Zaczekajcie.
Zobaczysz jak to jest, gdy kradną ci syna.
Nie będzie mogła nic zrobić, jak on tu zamieszka.
Matka nie może porzucić dziecka.
Będzie cierpieć.
Nasze dziecko chodzi już do szkoły.
Nadal jesteś piękna i zachowujesz formę.
Nadal cię kocham.
Co za wstyd.
Nie wierzę, że ty to widziałaś, a ja nie.
Co myślisz o mieszkaniu z moją mamą?
Nie wiem. Zaproponowała to tak nagle.
Moim zdaniem to dobry pomysł.
Za te pieniądze trudno będzie nam coś znaleźć.
Na pewno to przemyślę.
Wiem, że mieszkanie z nią może być trudne i stresujące.
Ale nie zostaniemy tu na zawsze.
Zgadza się.
Kolacja gotowa.
- Chcesz dokładkę? - Jak skończę.
Dobrze.
Twój ojciec był szczęśliwy, że wróciliście do siebie?
Oczywiście. On uwielbia Hyeyun.
To dobrze.
Mamy dość miejsca. Jeden pokój jest wolny.
- Możesz tu spać, jeśli chcesz. - Nie mogę.
Nie ma ciśnienia. Możesz spać w pokoju Deullae.
Może dziś zobaczymy, jak się razem mieszka?
- Mamo? - Przepraszam.
Wiem, że może przesadziłam, ale cieszę się, że tu z nami jest.
- Co robisz? - Nie widzisz?
Nalej mi szklaneczkę.
Nadal mi mówisz, co mam robić.
Zapomniałeś, kim dla siebie jesteśmy?
Jak mógłbym zapomnieć?
Powoli.
Nie mów mi, co mam robić.
Dzisiaj przychodzi twoja mama?
Nie.
Powiem jej, żeby więcej nie przychodziła.
Wydeptała tu ścieżkę, ale ty nie zamierzasz się wynieść.
Po rozwodzie sprzedamy ten dom.
Dobrze.
Urządzałaś ten dom.
Myślałam, że będę tu mieszkała do końca życia.
Męczyłam projektanta o każdy szczegół projektu.
Lubiłem ten dom.
Co ci się w nim podobało? Przecież tylko tu spałeś.
Jak się ma Taewon?
Położyłam go spać.
Wyjaśniłaś mu, dlaczego poszliśmy do sądu?
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Nie bierz mnie na litość.
Po tym wszystkim, nie będę mogła na ciebie patrzeć.
Dlaczego Taewon musi cierpieć?
To małe dziecko, które powinno być niewinne, szczęśliwe i wesołe.
Dlaczego musi się dowiadywać, czym jest rozwód i sądy?
Dlaczego musi patrzeć, jak się kłócimy?
Dlaczego płacze, siedząc sam w pokoju?
Serce mi się kraje.
To wszystko twoja wina.
Przez ciebie mamy kryzys.
Zamieszkaj ze swoją kochanką. Dlaczego mi to robisz?
Co ci takiego zrobiłam?
Nie zrobiłaś nic złego.
Oskarżysz mnie o rozrzutność i zależność emocjonalną od mamy.
- Muszę wygrać. - Ale po co?
- Nie wiem. - Czego nie wiesz?
Nie wiem, czy chcę się z tobą rozwodzić.
Co takiego?
Słyszałaś. Jestem skołowany.
Naprawdę nie rozumiem. A co z Yuri?
Nadal się z nią spotykasz.
Różnicie się od siebie.
Ty draniu.
Nie możesz błagać, żebym został?
Pieprz się.
Wpadnę niedługo, mamo.
Ale zimno. Nie wychodź.
- Odprowadzę cię do auta. - Nie trzeba.
Nie widzisz, że chcę z tobą pobyć trochę dłużej?
Zrobiła się z ciebie flirciara.
Ćwiczyłam wieczorami, specjalnie dla ciebie.
Chodźmy.
O co chodzi?
- Zakopałam ją. - Co takiego?
Pamiętasz roślinę, którą dostałam na targach ślubnych?
Tak, mówiłaś, że o nią zadbasz i zabierzesz do naszego domu.
Jej korzenie obumarły.
Za mocno ją podlewałam.
Nie powinno się przelewać roślin.
Z miłością jest tak samo.
Kiedyś mi to powiedziałeś.
Miłość to dawanie wszystkiego, co się ma.
Chciałem, żebyś dała mi wszystko.
Mimo miłości, pewne rzeczy nas przerastają,
a czasem musimy dać sobie trochę przestrzeni.
To rozstanie sprawiło, że dojrzałaś.
Jestem zakochana,
więc wszystko się zmieniło. Wystarczy tylko chcieć.
- Kocham cię. - Wiem.
Czekałam na ciebie.
Dostałeś mojego SMS-a?
Tak, skasowałem go po przeczytaniu.
- Dlaczego? - Bo mam to gdzieś.
Jesteś zbyt rozrzutny. Bądź też taki wobec mnie.
Dobranoc.
Co tu robisz?
Podobno nie masz nic do jedzenia.
Pomóc ci?
Najlepiej mi nie przeszkadzaj.
Masz rację.
Co ugotujesz?
Zdrową zupę z marchewką, ziemniakami i wołowiną.
Robię ją, gdy jestem zmęczony.
Jest gęstsza niż zupa, ale rzadsza niż gulasz.
Czemu jesteś taki miły?
Dziwny jesteś. Stresujesz mnie.
Nie jestem dla ciebie miły. Robię na co mam ochotę.
Wcześniej tego nie robiłeś?
Bałem się, że się we mnie zakochasz.
Nie chciałem ryzykować, bo nie byłem na to gotowy.
Mogę popatrzeć?
Oczywiście, ale nie dotykaj składników.
Nie będę, ale za to...
Dotknę ciebie.
Muszę wam coś powiedzieć.
Co takiego?
Za cztery tygodnie bierzemy ślub w restauracji Gijunga.
Chyba chcesz się pogrążyć.
Zastanawialiśmy się, co zrobić z mieszkaniem.
Jak wiecie, mamy ograniczony budżet...
Nie mamy zbyt wielu opcji.
Musisz zejść na ziemię.
Zrozumiesz, jak bardzo ci dogadzamy.
Na początku zamieszkamy u mamy Hyeyun.
Co?
Ciocia wyszła za mąż,
więc w domu mieszka tylko Hyeyun i jej mama.
Są wolne pokoje.
Teściowa pracuje cały dzień, więc nie będzie tak źle.
Ta dziewczyna zawróciła ci w głowie.
Jak możesz w ogóle rozważać taką opcję?
Lepsze to, niż spłacanie hipoteki.
Rób, co chcesz. Krzyżyk na drogę.
Przeprowadź się tam. Mam gdzieś twoje małżeństwo!
Nie miej żalu do mamy.
Wiem.
Podjąłeś z panią Jeong bardzo trudną decyzję.
Nie będzie łatwo żyć z teściową.
To najbardziej praktyczne rozwiązanie.
Jeśli tak sądzisz, zrób to.
Skoro jesteś po stronie mamy, nie przyjdziesz na nasz ślub?
Jak mógłbym przyjść bez niej?
Znowu płaczesz?
On nie jest już moim synem.
Przestań się z tym szarpać.
To jego życie. Nie liczy się zwycięstwo lub porażka.
Pasują do siebie, jako para.
Widzisz we wszystkich same zalety.
Odpuść, proszę.
Nie masz wyboru. Zrób to, zanim naprawdę przegrasz!
Owinęła sobie mnie wokół palca.
Jak mogła w to wciągnąć Jeonghuna?
- Dłużej tego nie zniosę. - Czego?
Muszę zostać hipokrytą.
Dlaczego?
Wolę być hipokrytą, niż patrzeć, jak się zadręczasz.
- Dość tej neutralności. - Skarbie.
Muszę się szykować do pracy.
Boże... Oni są wszyscy tacy sami!
Jakie pyszne.
- Wpadnij później do restauracji. - Po co?
Zobaczysz, jak przyjdziesz.
Zbliż się.
Tak nie można.
Co sobie pomyślałaś?
Ubrudziłaś się.
- Co? - Dzwoniłaś do mnie?
- Nie. - Masz mnie gdzieś.
- Gdzie jesteś? - Właśnie przyjechałam motocyklem.
- Dzwonię z jadłodajni. - Motocyklem?
Jeździsz motocyklem?
Dzięki nim się pobraliśmy. Nie możemy się ich pozbyć.
Chyba oszalałaś.
A jeśli będziesz mieć wypadek?
Chcesz dzisiaj zjeść obiad w domu?
Zrobię ci duszoną rybę.
Nie będę jadł. Jestem zbyt zajęty.
Siostro, zjesz ze mną obiad?
Mam założyć ten sweter?
Tak?
Co robisz?
Szykuję się na dzisiejszą randkę w ciemno.
Mam drapieżny, miejski styl.
Ten sweter pomoże mi go złagodzić.
Lepiej go sobie odpuść.
Dlaczego?
Nie jesteś mocno zbudowany.
Będziesz w nim wyglądać jak niski słodziak.
- Słodziak? - Tak.
Zatem założę go. Dziewczyny lubią słodziaków.
Chcę też być przystojniakiem.
Mediacje odbędą się za tydzień, prawda?
Tak, w następny wtorek.
Wtorek mi nie pasuje. Przenieś je na środę.
Dobrze.
Jeśli mediacja się uda, nie będzie rozwodu?
To się rzadko zdarza.
Dlaczego? Chcę, żeby to się jak najszybciej skończyło.
Macie bardzo rozbieżne roszczenia.
Jeśli dojdzie do porozumienia,
dostaniesz niższe alimenty.
Mam tego dość. Dlaczego to trwa tak długo?
Gdy rozpocznie się proces, może się ciągnąć bez końca.
Chcieli wyciąg z mojego banku. Dostali go?
Tak, na czyje konto przelewasz te ogromne sumy?
A jeśli odkryją, że ukrywam pieniądze?
Będziesz musiał się nimi podzielić z żoną.
Twoja żona zażąda więcej i proces potrwa dłużej.
Rozumiem. Od tego miesiąca to konto jest bezużyteczne.
Racja. Dowiedzą się, że to twoje tajne konto.
- Rozumiem. - Zobaczymy się w sądzie.
Wybacz, że cię tu ściągam.
Oto wyciąg, którego zażądaliśmy.
Wiem, gdzie pan Nam ukrył tą wielką sumę.
- Gdzie? - To konto pana Janga Minho.
- Serio? - Znasz go?
To mój wujek.
Czemu pomaga panu Namowi?
Przyszedłeś sam? A gdzie żona?
Ponoć byliście na wyprawie.
Moja połówka jest zmęczona, więc już wróciła.
Jaka połówka? Mów o niej żona albo partnerka.
Przestań się czepiać, tylko rób zabieg.
Po co ci ten zabieg? Ciocia... to teraz moja bratowa.
Ona jest od ciebie starsza.
Nie umawiasz się z 20-latką. Nie zawracaj sobie głowy.
Muszę się podobać mojej żonie.
Nie mogę tego słuchać.
- Tak bardzo ją lubisz? - Tak.
Cieszę się, że jesteś szczęśliwy.
Ty też możesz być, jeśli schowasz dumę do kieszeni.
Zaczekaj. Zrobię ci zabieg.
Czemu nosisz te okulary w pomieszczeniu?
Chcę przysłonić to, co widzę.
Chciałam z tobą pomówić o moich problemach.
Ale to chyba niewłaściwy moment.
Coś się stało?
Chcesz usłyszeć?
We dwójkę jest zawsze raźniej.
Małżeństwa bywają trudne.
Przecież jesteście wzorową parą.
Wiesz, jak to jest z łabędziem.
W stawie jest elegancki i majestatyczny.
Ale jeśli nie przebiera nogami, nie utrzyma się na powierzchni.
Chcę sobie zaskarbić miłość mojej rodziny.
Nie masz pojęcia, jak bardzo przebieram nogami.
Chcesz powiedzieć, że macie kryzys?
Udajesz, że między wami wszystko gra?
Nie można z tobą poważnie porozmawiać.
Nie przesadzaj, bo rozboli cię głowa.
Rób, co chcesz. Nie zawsze musisz być kochana.
Pewna kobieta mi powiedziała,
że śmierć jej męża wcale nie była taka zła.
Byłam w szoku. Co może być dobrego w byciu wdową?
Ma szczęście, że nie ma męża.
Ludzie są tak różni.
Zgadza się. Gijung się żeni.
Z kim?
Ona ma dziwne nazwisko. Spotykali się przez pięć lat.
Minyi Dongbi?
Skąd ją znasz?
Przyjaźni się z Jeonghunem. Pozwolisz im na to?
Nie chcę ich od tego odwodzić.
Mam już dość. On musi żyć własnym życiem.
Wiem, że zmienisz zdanie i zaczniesz go dręczyć.
Jestem zła na Jeonghuna.
Wrócił do tej dziewczyny i znowu chce się żenić.
Nasi mężowie i synowie to same kłopoty. Jesteśmy w tym podobne.
Najbardziej wkurza mnie to,
że to dwoje najważniejszych ludzi w moim życiu,
którzy ciągle mnie krytykują.
Podoba mi się to, co mówisz.
Żyłam tak długie lata. Wystarczy się przyzwyczaić.
Nie mogę tego odpuścić.
Naprawdę chcesz, żebyśmy się wprowadzili?
Tak będzie dla was najlepiej.
Dom będzie was kosztował krocie.
Robisz to po to, żeby odsunąć jego mamę?
Dowie się, jak to jest, gdy ktoś ci ukradnie dziecko.
Jak może się sprzeciwiać? Jesteś doskonała.
Nie mogę słuchać o klasach społecznych.
Skąd ona się urwała? Nie mamy systemu kastowego.
Ma tyle uprzedzeń.
Niewłaściwie ją postrzegasz. Ona nie jest taka zła.
Żartujesz?
Robi wielkie oczy i udaje niewiniątko,
a tymczasem próbuje manipulować ludźmi.
Gdy się otworzyłam, od razu mnie zaatakowała.
Chciałabym, żebyście wszyscy dali nam błogosławieństwo.
To spróbuj ją przekonać. Powodzenia!
Dziękuję, że przyszłaś.
Chyba pierwszy raz prosisz mnie o spotkanie.
W trakcie przygotowań do ślubu to ja musiałam do ciebie wydzwaniać.
Przepraszam, mamo.
Chciałaś zbudować nowe relacje,
- ale pogrzebałam twoje nadzieje. - Owszem.
Trudno zdobyć moje zaufanie.
Nie spełniłam twoich oczekiwań, bo nie potrafię się wysławiać.
Nieważne. Po co grzebać się w przeszłości?
Dla mnie to nie jest przeszłość.
Dałam plamę w trakcie przygotowań do ślubu.
Jeonghun znalazł się między młotem a kowadłem.
Uznałam, że powinnam puścić go wolno.
Trzeba się było tego trzymać.
Próbowałam, ale nie dałam rady.
Na pewno mnie rozumiesz.
Wyszłaś za mąż z wielkiej miłości.
Moja mama jest trudna, ale próbuje zrozumieć innych.
Kocha dzieci tak bardzo, że zachowuje się czasem dziwnie.
- Ale nie jest złą osobą. - Przestań.
Ta rozmowa donikąd nie prowadzi.
Dobrze.
Nie będę się angażować w ten ślub, więc oszczędź sobie wysiłku.
Mamo, zaczekaj.
- Po co miałam tu przyjść? - Chodź.
Trzymaj.
- Co to za klucz? - Jest twój.
Nie stać mnie na samochód.
Kupiłem go dla ciebie.
Co robisz?
Chyba oszalałeś. Dlaczego kupujesz mi auto?
To nie jest prezent. Odliczę koszty od twojego honorarium.
Kto dał ci do tego prawo? Wolę dostać pieniądze.
Weź go.
Odbiło ci? Dziwnie się ostatnio zachowujesz.
Przywyknij do tego. Tak już teraz będzie.
Dlaczego?
Dawanie ci prezentów sprawia mi radość.
To auto ułatwi ci życie,
co mnie bardzo cieszy.
Dlaczego robisz to dla mnie?
Jesteś podły!
Boję się tego, jak bardzo się zmieniłeś.
I to tak nagle.
To pewnie poczucie winy, a za chwilę ze mną zerwiesz.
Przecież ci się oświadczyłem.
A co z rodzicami?
To moja sprawa. Nie przejmuj się tym.
- Co chcesz zrobić? - Ty skup się tylko na jednym.
Zdecyduj, czy za mnie wyjdziesz, dobrze?
Chcę za ciebie wyjść.
- Dzień dobry. - Gdzie moja żona?
Mówiła, że wróci późno. Przygotuję obiad.
Dobrze, dziękuję.
Lepiej zmienię tę tapetę.
Nie będzie im tu za ciasno?
Może pokój Hyeyun jest lepszy?
Mamo, co robisz?
Gdzie byłaś?
Spotkałam się z panią Ha.
Co powiedziała?
Nie będzie się angażować w ślub.
To nawet lepiej.
Jest taka rozkapryszona.
Który pokój wolicie? Ten czy twój?
Jeszcze nie podjęliśmy decyzji.
Przestań wymyślać. Zamieszkajcie tu z oszczędności.
A ty chcesz z nami mieszkać?
Chcę jej pokazać, jak jesteśmy razem szczęśliwi.
Nie jest od nas lepsza.
Gdzie byłaś? Mogłabyś chociaż odebrać.
Co robisz?
Idę spać do pokoju Jeonghuna.
Ty śpij ze swoim synem.
Ja się go wyrzekam.
Załatwmy to od razu.
Nie chcę być z hipokrytą.
Cały świat mi się zawalił.
Poświęciłam wszystko dla tej rodziny.
A ty traktujesz Hyeyun lepiej ode mnie.
Wynocha. Idź spać z ojcem.
Mamo.
Zrujnowali wszystko to,
co z takim wysiłkiem robiłam.
Poświęciłam się dla tej rodziny.
Starałam się ją chronić.
Wiemy, ale to nie ma związku z moim małżeństwem.
Ależ ma. Ile razy mam ci powtarzać?
Matka Hyeyun robi wywiad, żeby chronić córkę,
a gdy ja to robię, zarzucacie mi egoizm.
- Mamo. - Zamieszkaj sobie z nimi.
Proszę bardzo. Nie zatrzymuję cię.
Wynocha!
Tato?
Chcesz ze mną spać?
Mamo, co mam robić?
Rób, co chcesz.
Dlaczego ją o to pytasz?
Jeśli się rozwiedziecie, będę z nią mieszkał.
Ty będziesz przychodził się ze mną bawić.
Nieprawda. Być może zamieszkasz ze mną.
Nie chcesz?
A co z mamą?
Będzie cię odwiedzać, ale zamieszkasz u mnie.
Nie możemy mieszkać wszyscy razem?
Nie musisz się ze mną bawić, tato.
Ciągle na siebie wpadamy.
To prawda.
Zapomniałem nacisnąć. Mogę prosić o wciśnięcie trójki?
Mediacje odbywają się na trzecim piętrze.
Proszę siadać.
Czy powód, Nam Dohyun, nadal chce rozwodu?
Tak.
Czy pozwana, Jeong Hyejin, również chce się rozwieść?
Tak.
Proszę pozwaną o opuszczenie sali.
Zawołamy panią po przesłuchaniu powoda.
Dobrze.
Dlaczego kazali mi wyjść?
Bo zajmujecie rozbieżne stanowiska.
Chcą dokonać oceny, po wysłuchaniu każdej ze stron.
Proszę powiedzieć, dlaczego chce się pan rozwieść?
Dlaczego nie chce pan z nią być?
Słucham?
Rozwód nie wnosi nic dobrego.
Proszę tego nie robić, choćby dla dziecka.
Dopuścił się pan zdrady.
To pan doprowadził do rozpadu, więc jest pan w gorszym położeniu.
Naprawdę chce się pan rozwieść?
Nie chcę.
Zatem proszę przekonać żonę, żeby wycofała zarzuty.
Nawet jeśli nie chce się pan rozwodzić,
nic pan nie zrobi, bo to już zaszło za daleko.
Skoro nic nie zrobię, to czemu mnie o to pytacie?
Ma pan szansę odwieść od rozwodu swoją żonę.
Nieważne.
Chciałem tylko wiedzieć, co będzie, jeśli zmieniłbym zdanie.
Myślał pan o ugodzie?
Z powodu zdrady jest pan w gorszym położeniu.
Moja żona też za to odpowiada.
Żyła ponad stan i szastała pieniędzmi.
Kupowała modne torebki i co roku zmieniała umeblowanie.
Jest żoną słynnego chirurga plastycznego z Gangnam.
Nie powiedziałabym, że była rozrzutna.
Musiałaby wydać wszystkie pieniądze tego kraju,
żeby ponosić taką winę jak pan,
według kodeksu prawa cywilnego.
Nie dopuściłem się zdrady!
Proszę nie chować głowy w piasek.
Mamy dowody.
Mogę jej zapłacić 100 000 $.
I dodam jeszcze 500 000 $ po sprzedaży nieruchomości.
A co z alimentami na dziecko?
Będę się nim opiekował. Po co mam płacić?
To ona powinna płacić alimenty.
Nie oddam opieki nad dzieckiem.
Dostawałam 10 000 $ na miesięczne wydatki.
Aby utrzymać ten standard życia, na dziecko potrzeba 5000 $.
Pani mąż chce zapłacić 500 000 $ po sprzedaży nieruchomości.
Nie ma mowy. To nawet nie połowa wartości domu.
Domaga się pani czterech milionów za nieruchomość i sto tysięcy na dziecko.
Według jego oświadczenia finansowego,
on nie ma takiej kwoty.
Trudno będzie to uzyskać.
Kwoty wymieniane przez strony znacząco się różnią.
Sprawdzanie operacji finansowych powoda
nadal trwa.
Nie możemy dzisiaj podjąć żadnych decyzji.
Zawołajcie powoda.